هفته پیش رفته بودم بالی کماکان جهت تفریحات سالم.

بالی جزیره‌ای در شرق جاوا و هشت درجه پایین‌تر از خط استوا، با جمعیت سه و نیم میلیون نفری یکی از استان‌های کشور سی‌وسه استانی اندونزی و یکی از هفده‌هزار جزیره این کشور دویست‌وپنجاه میلیون نفری به حساب میاد. از نظر مذهبی، بیشتر از نود درصد جمعیت بالی رو هندوها تشکیل می‌دن و برخلاف خود اندونزی، مسلمون‌ها اقلیتی هفت هشت درصدی در بالی هستند. درآمد جزیره هم بیشتر از توریسم، کشاورزی و تا حدودی هم صنایع دستیه.
عمده جاذبه توریستیش به سواحل فوق‌العاده زیبا، انواع و اقسام ماساژها با روغن‌های مخصوص بالینسی، موج‌سواری و البته وجود دو تا آتشفشان و رقص و مراسم های محلی خلاصه میشه.   

بالی پنج شش تا منطقه شهری داره (البته با معیارهای شهرنشینی مثلا در سنگاپور یا هنگ کنگ، این مناطق روستا به حساب میان) که عمده هتل‌ها و مراکز خریدش در اونها قرار دارن. معروف‌ترین و پرجمعیت‌ترینش کوتا (kuta) ست که یه ساحل عمومی داره و منظره غروب خورشیدش از نظر زیبایی شاید در دنیا بی‌نظیر باشه به خاطر موقعیت خاص جغرافیاییش. 

نوسادووا (Nusa Dua) یه منطقه دیگه‌ در جنوبی‌ترین نقطه جزیره است و از این حیث که بیشتر از سی هتل و مرکز تفریحی پنج ستاره رو در خودش جای داده، منطقه گرونی حساب میشه اما نکته حایز اهمیتش اینه که اکثر هتل‌هاش جدا از پنج ستاره بودن، ساحل اختصاصی شیک و آرومی دارن و این برای جایی که مهم‌ترین جاذبه‌اش سواحل اقیانوسه، مزیت مهمیه. خلاصه به نظر من که گرون بودنش در مقایسه با هتل‌های کوتا واقعا می‌ارزید.  

جیمباران (Jimbaran)، لجیان(Legian) و سانور (Sanur) هم از جمله دیگر مناطق شهری-تفریحی بالی هستند و اوبود (Ubud) هم به خاطر کارهای هنری و دستی معروف شده. دیگه اینکه دنپاسار (Denpasar) هم مرکز استانش حساب میشه و محل فرودگاه بین‌المللی بالی اونجاست.

واحد پول اندونزی روپیه است که از نظر ارزش پولی دقیقا مثل ریال خودمون می‌مونه یعنی تقریبا هر ده‌هزار روپیه‌ای، معادل یک دلار آمریکاست.

خوشبختانه ویزای گردشگری هم برای ایرانی‌ها مثل اکثر ملیت‌های دیگه در بدو ورود صادر میشه و هزینه‌اش هم برای ویزای هفت روزه ده دلار و برای یک ماه، بیست و پنج دلار آمریکاست. جالبش اینکه برای خروج از بالی هم نفری ۱۵ دلار عوارض فرودگاه (جدا از مالیات که رو بلیط هست) می‌گیرن.

پ.ن: یه سری عکساش رو اینجا آپلود کردم.