آنچه در ذیل مشاهده می فرمایید، ابستراکت پیپری است با عنوان فوق که قرار است در یک کنفرانس موسیقیایی زیرمجموعه آی تریپل ای سابمیت شود که در صورت اکسپت شدن، از کتابخانه آی تریپل ای اکسپلور هم قابل دسترس خواهد بود.

 ابستراکت: اگرچه تاکنون فراوان سخن گفته شده از غربت و ویژگی های آن، لیک آنچه که چنان باید وشاید مورد مداقه اهل فن قرار نگرفته است، همانا گوش جان سپردن به آوای موسیقی است در غربتگاه.

از این منظر بنده با موشکافی در آثار خوانندگان در قید حیات، رو به موت و جان به جان آفرین تسلیم کرده و معیارسنجی آنها با محک آزمایش (پیوست آ)، به این نتیجه رسیدم که جناب معین علیرغم برخی کاستی ها (بخش 2) بهترین گزینه برای چنین موقعیتی است. به طور کلی معین با حرکت در میانه، از یکسو نه آنچنان بر غمت می افزاید که ناغافل خود را از پنجره به بیرون پرتاب کنی و از دیگرسو نه چنان سطحی است که احساس بیهودگی و به قول معروف دل مشنگ بودن [1] را در انسان تقویت کند.

حال در این مقاله سعی شده است....

پ.ن: من خوبم، شما چطورین؟